Kleurendroom verstilling

Afgelopen jaar was het stiller
bij Kleurendroom.
Het leven vroeg mij
om stiller te worden.

Niet omdat de dromen verdwenen.
Niet omdat de kleuren ophielden te bestaan.

Integendeel.
Ze werden zachter.
Dieper.
Fijner afgestemd.

Mijn lichaam ging voorop.
Het vroeg om vertraging.
Om diepe genezing.
Om naar binnen keren.
Om stilte die niet leeg is
maar vol betekenis.

In die stilte
bleven mijn kleuren bewegen.
Niet altijd zichtbaar.
Niet altijd luid.
Soms nauwelijks waarneembaar,
als een trilling onder de oppervlakte.

Zoals licht dat aanwezig blijft
ook wanneer het zich niet toont.
Licht —
mijn lievelingskleur.
Altijd geweest.
Want zonder licht
is er geen kleur.

Sommige kleuren wilden dit jaar niet naar buiten.
Ze wilden gevoeld worden.
Belichaamd.
Bewoond.

Vergrijsde tinten.
Zachte lagen.
Niet-kleuren.
Ook zij horen bij het palet.
Ook zij dragen waarheid.

In het donker
leren we het licht anders zien.
In stilte
leren we luisteren
naar wat werkelijk gesproken wil worden.

Alles mag bestaan.
Alles beweegt.
Op zijn eigen moment.
In zijn eigen ritme.

Ik vertrouw de stroming.
Ik laat haar me leiden
zonder te weten
waar ze precies uitkomt.

Wat wil ontstaan
zal ontstaan.
Wat rust nodig heeft
mag rusten.

En ergens,
op het juiste moment,
vindt kleur weer haar weg
naar buiten —
niet omdat het moet,
maar omdat het klopt.

Liefs,
Yvonne 🌈

 

Waar stilte kleur draagt
— Kleurendroom

 

16-1-2026