Als je ligt en niets meer weet,
geen richting voelt, geen helderheid,
adem dan je zachte vrede
in de schaduw van de tijd.
Je bent niet stil omdat je breekt,
maar omdat je lichaam weet
hoe het moet ontvangen
wat je hoofd nog niet verstaat.
Daar waar je niet hoeft te streven,
waar je valt in louter zijn,
groeit een kracht die niet hoeft te heersen,
maar gewoon verschijnt — als licht,
in pijn.
Dus rust, geliefde ziel,
het leven wacht niet — het weeft.
En jij bent draad, en jij bent stilte,
en jij bent alles wat het geeft.
Liefs Yvonne 🌙
9-7-2026