Bezoekje aan de dierenarts...

Bezoekje aan de dierenarts met een wolfhond.

Sinds enkele jaren ben ik het trotse baasje van een Saarlooswolfhond: een grote stoere hond die dicht bij de natuur staat met een groot en gevoelig hart.

Hoe ver wij als als mensen afstaan van de natuur en het instinct van mens en dier werd me na een bezoekje aan de dierenarts, om dit bijzondere en zeldzame ras in stand te kunnen houden, pijnlijk duidelijk.

De Saarlooswolfhond is gewoon een hond, maar bepaald gedrag (o.a. gereserveerdheid voor het onbekende) komt rechtstreeks van zijn verre voorvader, de wolf. Maar één ding hebben ze allemaal gemeen: ze zijn buitengewoon sociaal en enorm aan de roedel gehecht. Ze zullen door hun gereserveerdheid niet meteen hun vertrouwen geven. Je bent voor hen een onbekende, dus een potientieel "gevaar". Je krijgt van een Saarlooswolfhond in grote hoeveelheden een nauwelijks te begrijpen, ongelooflijke aanhankelijkheid. Het is een zeer intelligente en gevoelige hond, die jouw stemming precies aanvoelt. Er is dan ook geen agressiviteit te ontdekken in dit ras.

De Saarlooswolfhond is een hond met een sterke wil en heeft geen please-gedrag. De will-to-please (die veel rashonden hebben) ontbreekt geheel. Dat moet je als baasje respecteren. Een Saarlooswolfhond wil altijd controle houden, maar anders dan bij een herder zal elke Saarlooswolfhond de situatie van een veilige afstand willen beoordelen. "Gevaar" wordt altijd gemeden. Daar doet een echte Saarlooswolfhond geen enkele concessie aan, óók niet aan de baas. Respect en begrip voor zijn karaktereigenschappen, zijn kwaliteiten en -vooral- zijn instincten, dienen steeds voorop te staan. Een Saarlooswolfhond kies je dan ook weloverwogen en met heel je hart.

Met de mensen waarmee hij samenleeft (zijn roedel), bouwt de Saarlooswolfhond een enorme binding op. Dit kan als zeer overdreven overkomen. Maar ook dit gedrag komt van de wolf, die zich kwetsbaar en eenzaam voelt zonder zijn roedel. De overleving in de vrije natuur is immers veel moeilijker voor een individuele wolf. Een goed getrainde Saarlooswolfhond kan best een paar uurtjes alleen zijn, maar als het te lang duurt, zal de hond veel stress ontwikkelen. Hij is dus heel betrouwbaar, eigenzinnig en aanhankelijk en mensen die bekend zijn met dit ras of er een bezitten zijn dan ook vaak verslaafd aan dit ras.

Toen ons de vraag werd gesteld of we onze Saarlooswolfhond in widen zetten als dekreu omdat hij hiervoor uitermate geschikt is en mooie karaktereigenschappen bezit, waren we vereerd maar werden we vooral enthousiast door de baasjes van het teefje die een goede band wilden opbouwen met de reu en zijn roedel. Ze willen graag een pup uit een eigen nest en niet om er geld aan te verdienen. Dat paste bij onze visie en we besloten er samen voor te gaan. De verplichte onderzoeken die hiervoor nodig zijn gaven een minder goed gevoel en daarom gingen we op zoek naar een dierenkliniek die bewust met dit ras omgaat en waar je als baasje bij de hond mag blijven, omdat de hond anders een blijvend trauma op kan lopen. Dat we daarvoor verder moeten rijden is niet erg. Hoe anders verliep het..

De dierenarts was afstandelijk en kil en enige uitleg of reactie kreeg ik niet op mijn vragen. Ik voelde me niet gehoord en gezien. Dit raakte een pijnlijk stuk in mij. Mijn zoon pikte dit op en begon vragen te stellen aan de assistente, die haar best deed ons gerust te stellen, maar al gauw werd ze door de dierenarts gewezen op het meenemen van onze hond voor de behandeling. Geheel verbaasd namen mijn zoon en ik in de wachtkamer plaats en gelijk overspoelde mij en mijn zoon een onprettig gevoel. Het verzet van onze hond was duidelijk hoorbaar, doordat hij zich niet op zijn gemak voelde. Dit voelde zó verkeerd. Dit kan zó anders en dit was niet wat was afgesproken. De weerstand die ik in heel mijn lichaam voelde was zó groot en waar ik in het verleden bevroor liet ik dit nu niet gebeuren, dus snelde ik naar de behandelkamer en klopte op de deur om dit gevoel kenbaar te maken aan de dierenarts. Ik vertelde hem kalm en overwogen dat we juist deze kliniek hadden gekozen, omdat we bij onze Saarlooswolfhond mochten blijven en we hem niet een bijvend trauma wilde bezorgen voor een (niet noodzakelijke) behandeling. Hij reageerde allesbehalve begripvol en duwde de deur voor mijn neus dicht. Met de angstige blik in de ogen van mijn lieve hond op mijn netvlies achterlatend bevroor ik en nam weer plaats in de wachtkamer. De minuten in de wachtkamer en het verzet van onze Saarlooswolfhond aanhoren leken een eeuwigheid te duren.

Toen de behandeling klaar was en we mochten afrekenen was de toon van de dierenarts een stuk vriendelijker, mijn maag draaide om, en dat was niet alleen van het te betalen bedrag.

Bij thuiskomst kwamen de emoties los en liepen de tranen over mijn wangen. Maar vooral mijn hart deed zeer, de oude pijn kwam boven. Het schuldgevoel om niet (duidelijker) te zijn opgekomen voor de manier waarop we behandeld werden.

Het ging niet meer zozeer over onze Saarlooswolfhond, die gelukkig snel herstelde, maar over de manier hoe er met mens en dier wordt omgegaan.

's Nachts heb ik dan ook een brief geschreven aan de dierenkliniek met de mededeling dat ik hoop dat onze hond hier geen levenslange negatieve ervaring aan overhoud en dat dit bij mij, als mens, wel een oud trauma naar boven haalde. Dat ik oprecht hoop en wens dat er in de toekomst met een warm hart, liefde en genegenheid met de dieren en hun baasjes wordt omgegaan, want meer liefde en genegenheid heeft de wereld hard nodig.

Mountain Dew Puck 🐾
Roepnaam Duc (afgeleid van Duco, wat wolf onder de mensen betekent)

 

#wolfhond
#saarlooswolfhond
#saarloos
#wolf

30-7-2022