Herinner mij
★ Herinner mij ★
in het licht van wie ik was,
in de trilling die ik bracht,
niet in het afscheid zelf.
⸻
Het voelt misschien rouw.
Shockerend. Dramatisch. Kil.
Confronterend. Harteloos.
Dat was het ook.
En zo voelt het nog steeds.
Stervende zijn zonder gehoor.
Doodziek, maar geen spoed.
Niet ziek genoeg voor hulp,
niet dood genoeg voor zorg.
Alleen, in een lichaam dat dagenlang in shock verkeerde.
En een hart dat dat nog steeds is.
Radeloos wanneer je niet geloofd wordt.
Wanneer je voelt dat er iets in je sterft —
en het niet alleen je lichaam is.
Ik was gevangen in een systeem dat kijkt in delen.
Maar ook gevangen in mijn eigen lichaam.
En dit keer trad ik niet uit.
Ik bleef.
Na twee bijna-doodervaringen
waarin ik mijn lichaam verliet,
waarin het licht was, ruim en vredig —
was dit anders.
Dit was niet hemels.
Dit was hels.
Niet zweven.
Maar blijven.
Volledig belichaamd
in een lichaam dat brandde,
dat dagenlang niets binnenhield,
dat in shock verkeerde terwijl ik erbij bleef.
Geen ontsnappen.
Geen loslaten.
Geen zachtheid van bovenaf.
Alleen het rauwe, aardse voelen
van iets dat van binnen aan het afsterven was.
Dat ik dit kon waarnemen en benoemen
maakte het niet minder ernstig.
Het maakte het intenser.
Mijn lichaam gaf geen mening.
Het gaf een noodsignaal.
Tot op de laag
waar biologie, instinct en bewustzijn
elkaar raken.
Wat vaak wordt afgedaan met:
“Het zal wel meevallen.”
Terwijl het het tegenovergestelde is.
Ik smeekte om hulp.
Dat ik het niet meer trok.
Dat het voelde zoals eerder —
toen ze wél vreesden voor mijn leven.
Maar ik paste niet in het plaatje.
Niet in het protocol.
Niet in de klassieke symptomen.
En dus bleef het stil.
Te ziek om helder te spreken.
Te zwak om te blijven uitleggen.
En waar ik mezelf had leren dragen,
werd ik niet gedragen.
Er was geen veiligheid.
Geen bedding.
Geen hand die bleef.
Alleen woorden.
Maar met woorden red je geen leven.
Met woorden vang je niemand op.
Ik voelde me levend begraven.
Waar ogen sluiten en gaan rusten
terwijl een ander sterft.
“Rust zacht”
dekt de lading niet
waar zachtheid en rust geen ruimte krijgen om te bestaan.
In die weken schreef ik mijn eigen afscheid.
In gedachten.
Rauw.
Donker.
Doodstil.
Ik nam afscheid van hoop.
Van vertrouwen in het warme en menselijke.
En ik vroeg me af:
Hoe wil ik herinnerd worden?
Niet om wat ik deed.
Maar om wie ik was.
Om mijn trilling.
Ik weet dat ik hier nog ben
omdat ik mezelf niet heb verlaten.
Omdat ik trouw bleef aan wat ik voelde.
Omdat ik mijn innerlijk weten serieuzer nam
dan wat er om mij heen werd gezegd.
Niemand kent mijn lichaam zoals ik haar ken.
★ Dit is aandacht.
★ Dit is zorg.
Voor het moment waarop het ertoe doet.
Voor aanwezig blijven wanneer iemand zegt:
dit klopt niet.
⸻
★ Slotwoord ★
Er zijn momenten waarop stilte geen leegte is,
maar een rijk veld dat alles in zich draagt.
Zo wil ik herinnerd worden —
niet om wat ik deed,
maar om wie ik was,
en om de trilling die ik achterliet
in hart en ziel.
Voel wat klopt.
Niet wat hoort.
Liefs,
Yvonne ★
⸻
Sepsis en septische shock zijn wereldwijd één van de grootste doodsoorzaken
en worden vaak niet of te laat herkend.
Bewustzijn en tijdige herkenning redden levens.
#herinnerdwordenomwiejebent
#bijnadoodervaring
#sepsis
#sepsisawareness
#kenjelichaam
#luisternaarjelichaam
#levendbegraven
#bewustzijn
14-2-2026
