Het Wonder van Leven
Vorige week… maakte mijn blog veel los.
In jullie…
en in mij.
Een stukje tekst.
Woorden.
Een eigen beleving.
Woorden met lagen.
Lagen die je alleen voelt
als je echt luistert.
En toch…
verliezen ze kracht
als ze in één bericht worden geperst.
Maar het raakte.
En dat is het mooiste compliment.
⸻
Wat ik schreef —
rauw, eerlijk, kwetsbaar —
werd gelezen door anderen
met hun eigen angst.
Liefde.
Projecties.
Ik ontving:
Warme reacties.
Boosheid.
Frustratie.
Irritatie.
Mensen die het niet konden bevatten…
maar er wel over konden praten.
Zonder mij.
Veel mensen verwarren functioneren met herstellen.
Helderheid met heelheid.
Woorden met energie.
Ze denken: schrijven betekent dat alles goed is.
Zonder te zien…
hoe vermoeiend het is
om te overleven.
Fysiek.
En mentaal.
En het meeste bleef stil.
Niet wetend wat te zeggen.
Wat te doen.
Zoals ik het zelf had ervaren.
⸻
Het meest opvallende:
niemand zei:
“Ik ben blij dat je nog leeft.”
Niemand benoemde…
het wonder van voortbestaan.
Dat is geen klein detail.
Dat is de kern.
Dat is de essentie van leven:
voelen dat je ertoe doet.
Projectie.
Oude wonden.
Ongemak.
Mensen reageren vaak op drama…
niet op het leven zelf.
Het raakt.
Maar wordt zelden herkend.
⸻
Ik hoef mijn ervaring…
mijn waarheid…
mijn helderheid…
niet zachter te maken
om anderen comfortabel te houden.
Sommigen kunnen alleen omgaan met vooruitgang.
Hoop.
Een lichte toon.
Niet met kwetsbaarheid in het hier en nu.
En dat is oké.
Mijn stilte.
Mijn grenzen.
Mijn tijd voor mezelf.
Is geen terugtrekking uit de wereld.
Maar zelfbescherming.
Zacht en selectief.
Uit respect —
voor mezelf.
En voor de ander.
Wie werkelijk aanwezig wil zijn…
zal het voelen.
Wie het niet kan…
hoeft dat niet te forceren.
⸻
Ik leef.
Ik kreeg opnieuw een kans.
Om te leven.
Om te kiezen.
Om mezelf niet te verliezen.
En daarin ligt de kracht:
niet wachten tot het vuur is geblust…
maar aanwezig zijn tijdens het leven.
Wie geraakt wordt door mijn authenticiteit…
wordt geconfronteerd met zichzelf.
Dat kan ongemakkelijk zijn.
Maar daar liggen…
groei en liefde.
⸻
We zijn allemaal een beetje gebroken.
Dat is hoe het licht binnenkomt.
Door de scheuren schijnt het licht.
Daar ligt de ware schoonheid.
Mijn boodschap:
Blijf zacht.
Blijf helder.
Kies jezelf eerst.
Laat je niet verliezen
in de reacties van anderen.
En wanneer je dit doet…
trek je aan wie er echt is voor je.
Op het moment dat het ertoe doet.
⸻
Het gaat niet om drama.
Of slachtofferschap.
Het gaat om liefde.
Aanwezigheid.
Eerlijkheid.
Het gaat om het wonder van leven.
Om belichaamd delen van waarheid en energie.
Een uitnodiging om te voelen.
Om te groeien.
Om te evolueren.
Om jezelf niet meer te verliezen.
Jij bent hier.
En dat is een wonder.
Liefs,
Yvonne 
Wacht niet tot het te laat is.
Het leven geeft elke dag een nieuwe kans
om je liefde te tonen…
voor wat écht belangrijk is.
Je hoeft alleen de eerste stap te zetten…
als je je dromen waar wilt maken.
21-2-2026
