Jij hebt makkelijk praten
… zeggen mensen soms tegen me.
En elke keer voelt het diep.
Niets van wat ik deel is makkelijk.
Het is geleefd.
Doorvoeld.
Doorwandeld.
Ook ik word soms tot stilte gebracht.
Niet omdat ik dat wil,
maar omdat mijn lichaam het nodig heeft.
Een jaar vol behandelingen aan mijn mond,
een ontsteking die bleef,
en daarna een allergische reactie
op het tijdelijke bitje
dat mijn voortand moest vervangen.
Klein,
maar groot genoeg om maanden van mijn leven te kleuren.
Het brandt op mijn lippen —
niet alleen van pijn,
maar ook van het ongemak
van zichtbaar zijn zoals ik nu ben.
En daaronder vond ik iets dat ik vergeten was:
Ruimte.
Adem.
Waarheid die geen woorden nodig heeft.
Ik trok me terug.
Van de buitenwereld,
van gesprekken, van schermen.
En richtte me op mezelf.
Om te luisteren
naar de lagen onder de ruis.
Ik vroeg mezelf niet langer
wat ik “moest” zeggen,
maar wat er echt door mij heen wilde spreken.
Wat probeert mijn mond me te vertellen?
Welke woorden houd ik nog tegen?
Wat durf ik nog niet te tonen?
Waar verlang ik naar in mijn expressie?
Wie ben ik
wanneer ik ook mijn onvolmaaktheid laat zien?
Het zijn geen vragen om antwoorden te vinden.
Het zijn vragen om zachter te worden.
Eerlijker.
Echter.
Want ik schrijf pas
wat mijn lichaam heeft doorleefd.
Ik spreek pas
wat mijn huid, mijn botten, mijn energie
hebben gevoeld.
Alles moet eerst door mij heen,
voor het door mijn mond of mijn handen naar buiten kan.
En dan besef ik:
nee, ik heb niet makkelijk praten.
Nog nooit gehad.
Nu zeker niet.
Wat mensen zien of horen,
vertelt niet wat er in mij leeft.
Dat ik praat, glimlach, dankbaar ben,
voor wat ik wél kan en heb,
betekent niet dat het gemakkelijk is.
Het betekent dat ik het draag,
met een zachte compassie voor alles wat ik ben.
Dat ik mijn pijn omzet in een innerlijk vuur,
waar waarheid geen woorden nodig heeft.
Alleen adem.
Alleen ruimte.
Alleen zacht voelen.
Want als mijn hart vol is,
en mijn lichaam gehoord,
stroomt het over.
Zacht.
Warm.
Niet hoorbaar voor iedereen,
maar voelbaar in mezelf.
Het is het vuur dat ik draag,
niet om te laten zien of te bewijzen,
maar om te leven.
Met compassie —
voor mijzelf, voor mijn ervaring,
voor alles wat dit mens-zijn omvat.
Niet vanuit makkelijk praten.
Niet omdat het leven makkelijk is.
Maar omdat ik aanwezig ben.
In waarheid.
In stilte.
En misschien is dat genoeg.
Voor nu.
Voor mij.
Liefs,
Yvonne 🌙
Mocht je een sessie in stilte wensen,
je bent welkom — precies zoals je bent.
1-12-2025
