Menselijkheid zonder podium
De wereld van
bewustwording en groei
blijft me fascineren.
En soms…
laat het ook mijn maag omdraaien.
Door het gemis aan nuance
èn menselijkheid.
⸻
Publieke erkenning lijkt steeds vaker
de nieuwe vorm van bevestiging.
Soms zelfs rechtvaardiging.
Hoewel de pijn echt kan zijn,
en grenzen soms noodzakelijk,
lijkt er nauwelijks ruimte voor complexiteit.
Het vermogen om tegelijkertijd
het lijden van een kind
én de menselijkheid
van de ouder te blijven zien
blijkt nog niet zo eenvoudig.
Veel reacties bewegen snel
van slachtoffer tegen veroorzaker.
Bewustzijn lijkt verloren te raken
in een klein stukje van een verhaal.
En dat doet wat met me.
Omdat ik de pijn van projecties ken.
En omdat het raakt
aan de kwetsbaarheid
van ouderschap.
Waar compassie soms
alleen lijkt te bestaan
voor degene die spreekt.
Niet het stille midden.
⸻
Mogen ouders fouten maken
zonder monsters te zijn?
Betekent volwassen worden niet óók dat je op een gegeven moment gaat zien:
dat je ouders niet alleen “ouders” zijn,
maar kinderen met hun eigen verwondingen.
Want een ouder probeert lief te hebben
binnen zijn eigen beperkingen,
geschiedenis en onvermogen.
Dat betekent niet dat iedereen
verplicht is tot verzoening of contact.
Dat sommige situaties niet schadelijk zijn.
En toch…
verlang ik naar een vorm van bewustzijn
waarin waarheid niet automatisch
een publiekelijke veroordeling wordt.
Waar openbaar delen,
iemand vastzetten in een verhaal,
levenslang schade aan kan richten.
⸻
Liefde en tekortschieten
kunnen tegelijk bestaan.
Maar juist dat,
lijkt soms moeilijk te verdragen.
Durven benoemen
dat er ook goede momenten waren
lijkt tegenwoordig bijna verdacht
in sommige gesprekken over familiepijn.
Alsof erkenning van liefde
de pijn zou ontkennen.
Terwijl beide waar kunnen zijn.
Een ouder kan je tekort hebben gedaan
én van je houden.
⸻
Misschien is het soms nodig
dat we als kind eerst voelen
wat we gemist hebben.
Voordat er ruimte
en zachtheid ontstaat,
om ook de mens achter een ouder te zien.
Want ook al zijn niet alle relaties
helemaal veilig of makkelijk.
Dat betekent nog niet
dat de liefde verdwenen is.
Soms zit liefde verborgen...
in de stille poging van mensen
om het beter te doen dan wat zij zelf ontvingen —
ook wanneer het niet volmaakt is.
⸻
Misschien is menselijkheid zonder podium
precies wat we kwijt zijn geraakt.
Wil liefde ons niet alleen levendig laten voelen,
maar ook waarachtig.
Is de onvoorwaardelijke liefde
die we zoeken
niet daar te vinden
waar de spotlight schijnt.
Maar wacht ze achter de schermen.
Geduldig.
Stil.
In wat altijd al aanwezig was.
Schijnt liefde
haar licht...
waar het niet op hoeft te treden.
En ligt de diepste vorm van liefde...
gewoon dichtbij huis.
Liefs Yvonne 💛
6-6-2026
