De zon op mijn huid.
De wind door mijn haren.
Zo lang niet gevoeld.
Zo lang niet ervaren.
Een klein moment,
en toch zo groots.
Geen schaamte
voor wat er mist,
maar diep gevuld
door het leven.
De eerste stralen
voelen vaak het krachtigst,
schijnen het helderste licht,
geven soms de meeste warmte.
En misschien
waarderen we ze dan
wel het meest.
In heelheid.
In ongegeneerd lachen.
Nog zonder geluid,
maar al verbonden
met mijn eigen stem.
Liefs,
Yvonne ❤️✨
Niet perfect. Wel echt.
28 mei 2026