Ontvangen
Een woord wat me soms stil liet vallen.
Niet omdat het geen mooi woord is
of ik er niet voor open stond,
maar in het gevoel
dat het me gaf.
In een onderstroming
die niet kloppend voelde.
⸻
Ontvangen vraagt
om een vorm van draagkracht.
Niet de draagkracht
van hard werken
of sterk zijn.
Maar de draagkracht
om iets zachts toe te laten.
Om waardering
niet meteen weg te laten stromen.
Om liefde
niet direct terug te hoeven geven.
Om gezien te worden
zonder je te verstoppen.
Niet alleen het toelaten van mooie dingen.
Ook datgene
wat we liever niet willen ontvangen:
Verdriet.
Verlies.
Leegte.
Alles.
⸻
Er werd verteld
dat ik moeite had
met ontvangen,
waardoor ik lang aan mezelf twijfelde.
Want wat je vaak hoort
ga je soms voor waar aannemen.
Alleen voelde ik verschil in de stroming.
En daar merkte ik op...
dat wanneer er moeilijk
onvoorwaardelijk gegeven kan worden,
het soms als moeilijk ontvangen
bij jou wordt neerlegt.
Niet met verkeerde bedoeling.
Maar vanuit een verdraaid perspectief.
⸻
Ontvangen opent zich
— voor mij — pas echt
wanneer geven bewust voelt.
Niet vanuit schuld of “moeten”,
maar uit herkenning.
Zonder iets terug te verwachten.
En dat...
raakt op een andere laag.
Niet alleen fysiek,
in geld of materie maar
in wederkerigheid als energie.
Want de taal van je lichaam liegt niet.
Het weet vaak eerder
waar het kan openen.
En waar niet.
⸻
Sommige gebeurtenissen
kunnen heel intens zijn.
Toch is ons hart
groot genoeg
om ze te dragen.
Maar wanneer ons brein
er een betekenis van maakt,
verandert het:
van overgave naar interpretatie.
Is onze ervaring niet betrouwbaar.
Dat wat we voelen niet kloppend.
Geloven we eerder
wat ons wordt verteld
dan dat we de signalen
van ons lichaam serieus nemen.
Terwijl het leven
zichzelf steeds opnieuw wil ontvangen.
Zodat het door ons heen kan spreken.
We steeds preciezer
leren voelen
waar overgave verdwijnt.
Niet omdat we niet kunnen ontvangen,
maar waar we voelen
dat het ruimte heeft om te landen.
Want niet alles
wat niet direct kan landen
is iets wat je niet kunt ontvangen.
⸻
Misschien vraagt ontvangen alleen van ons
om aanwezig te blijven,
bij wat zich aandient.
In vertrouwen.
In waarheid.
In liefde.
Dat we zachtjes mogen vertrouwen
dat ons lichaam
heel verfijnd
onderscheid kan maken.
Zonder een verklaring te hoeven hebben,
of ergens direct woorden aan te geven.
Dat waarheid landt,
op zijn eigen manier,
op het juiste moment.
Sommige ervaringen
niet begrepen willen worden,
maar geleefd.
Want soms
voel je pas achteraf
dat iets betekenis had.
⸻
Soms...
heeft iets tijd nodig.
Om te rijpen.
Om te ademen.
Niet alleen om op zijn plek te vallen.
Maar om samen te vallen.
Wat gegeven werd.
Wat ontvangen werd.
Wat altijd gevoeld werd.
Het moment dat er even
niets meer is om vast te houden.
Alleen...
de zachtheid
van wat
samenvalt.
⸻
Liefs Yvonne 🌹
30-6-2026
