Oordelen
Het wordt soms gezegd:
'Ik oordeel niet'.
En ik vroeg me af:
kunnen we volledig oordeelloos zijn?
Want een oordeel
is menselijk.
En functioneel.
Ontstaat automatisch.
Ook wanneer we het niet willen.
Misschien juist dan.
Omdat we het veroordelen
in onszelf.
Het menselijke,
het natuurlijke in ons,
lijkt tegenwoordig vaak
te moeten worden gedoofd.
De huidige wereld vraagt:
dat we ons kunnen beheersen.
onszelf onder controle houden,
de eeuwige Buddha zijn.
Maar controle,
beheersing en verdoving,
maakt ons niet vrij.
Ook Buddha's
zijn gewoon mens.
Met gevoelens.
Met oordelen.
En juist daar...
vlakken we af
wat echt is.
⸻
Want oordelen
is onderdeel
van hoe we de wereld
begrijpen en navigeren.
Je voelt iets.
Je systeem geeft er betekenis aan.
En daar zit bijna altijd
een 'dit klopt of dit klopt niet' in.
En dat ís al een oordeel.
Zonder dat mechanisme
kunnen we geen grenzen voelen.
Geen richting ervaren.
Geen onderscheid maken
tussen wat bij je past en wat niet.
Dus oordeelloos leven
als in: 'nooit iets vinden'.
Dat bestaat eigenlijk niet.
⸻
Het verschil zit er echter in
of je het vastzet.
Of niet.
Of je het uitsluit,
óf onderzoekt
waar het vandaan komt.
Wat het zegt
over jouw denkwijze,
jouw gewoontes,
jouw waarden.
Zodat het geen veroordeling wordt
maar informatie.
Door het verhaal
dat ons hoofd ervan maakt
niet steeds te voeden.
Niet door gedachten
te controleren.
Maar door ze
niet steeds te volgen.
Niet oordeelloos moeten zijn,
maar waarnemen
zonder jezelf erin te verliezen.
Het laten voor wat het is
en waar het hoort.
In het midden.
Neutraal.
Zonder erin mee te gaan.
Zonder het te rechtvaardigen
of de behoefte dat het anders moet.
En dat geeft:
Vrijheid.
Ruimte.
Rust.
⸻
Het verschil zit dus niet
of je een oordeel hebt,
maar in hoe je ermee omgaat.
Dus laten we blijven oordelen.
Niet om ze vast te zetten,
maar om te leren
ze niet te worden.
Niet omdat een oordeel
snel is gemaakt,
of om iemand pijn te doen.
Maar omdat we hem
kunnen verzachten,
ombuigen tot iets goeds.
Want als mens
zijn we gezegend
met een fantastisch
intelligent en veerkrachtig brein.
Ons brein gedijt
bij rust, ritme én uitdaging.
En wil voortdurend
nieuwe en sterkere
verbindingen aanleggen.
Want zonder oordeel,
zonder steeds opnieuw verbinding te maken,
voelen we niet meer wat klopt.
Leven we niet meer in echtheid.
"Oordeelloos" leven vraagt misschien alleen om:
Herkenning.
Zachtjes leren
er niet meer automatisch
in mee te bewegen.
Dan wordt het geen oordeel.
Maar een onderscheidingsvermogen.
Een veroordeling zegt
wat fout is.
Onderscheid voelt
wat niet bij jou past.
En zodra we dat vermogen
kunnen onderscheiden.
Worden de oordelen
vanzelf zachter.
Liefs Yvonne 🤎
En ik...
Ik ben ook slechts een mens.
Met oordelen.
9-5-2026
