Spreken is voor velen een vanzelfsprekendheid
Spreken is voor velen
een vanzelfsprekendheid.
Een middel om van ons te laten horen.
Soms om te overtuigen.
Te verklaren.
Uit te leggen.
Soms als expressie.
Boosheid.
Verdriet.
Blijheid.
Zingen als expressie,
nog vóór er woorden waren.
Wat ons bevrijdt,
verzacht
en ons hart kan openen.
En hoe kwetsbaar en heilig dat is,
merk je juist
als het er niet is.
⸻
Praten is namelijk
niet alleen energie verbruiken.
Het is een complexe samenwerking van:
Ademhaling.
Ritme.
Spierspanning.
Slik- en slokdarmcoördinatie.
Een continu schakelen
tussen aandacht en verwerking,
sociaal én mentaal tegelijk.
Alles behalve gewoon.
⸻
In een periode waarin mijn stem
niet vanzelf door me heen stroomt,
pijnlijk is
en veel energie kost,
besef ik hoe bijzonder het is
om je te kunnen uiten.
Je waarheid te mogen delen.
Zelfs als die niet altijd ontvangen wordt.
We leven op een stukje aarde
waar we ons in vrijheid kunnen uiten.
Hoe ongemakkelijk het soms ook is,
hoe moeilijk het soms ook landt.
En dat alleen al
is van waarde.
⸻
Want wanneer je overleeft,
is praten niet de eerste prioriteit.
Wanneer je groeit —
zoals een baby,
of een plant in de natuur —
is alles kwetsbaar,
fragiel
en kostbaar.
Groei vraagt energie.
En niet alles kan zich tegelijk ontwikkelen.
Dat vraagt tijd.
Veel tijd.
⸻
Mijn herstel voelt
als een baby
in een volwassen lichaam.
Stilte.
Rust.
Zachtheid.
Alle energie gaat naar herstel,
in hele kleine stapjes vooruit,
en soms weer terug.
Terug naar de basis.
Naar dat wat wil ontstaan.
Leven.
Want groei en herstel
vragen veel energie.
En die energie gaat eerst
naar wat het meest essentieel is:
je hart en je hersenen.
⸻
Een stevig fundament,
een natuurlijke groei,
heeft — net als een boom —
diepe wortels nodig.
De natuur laat zich niet opjagen.
Niet door tijd.
Niet door geld.
Ze volgt haar eigen ritme.
Langzaam.
Gegrond.
Zacht.
⸻
Spreken is zilver.
Zwijgen is goud.
Om te luisteren
naar waar ons innerlijk kompas
ons naartoe wil leiden.
Want hoe meer we zwijgen,
hoe meer we horen.
⸻
Wat bij de groei
van een nieuw begin
vanzelfsprekend lijkt —
waar we ons op afstemmen
en moeiteloos bij kunnen blijven —
geldt vaak niet voor ons herstel.
Dan kost tijd ineens geld.
Duurt het te lang.
Worden we onrustig.
Weten we niet wat te zeggen.
Niet wat te doen.
Ons systeem mag opnieuw leren
wat het werkelijk nodig heeft.
En hoe we kunnen terugkeren
naar wat ons voedt.
⸻
Maar wat als we herstel,
net als transformatie,
zien als een nieuwe geboorte?
Een opnieuw afstemmen
op een ritme dat bij ons past.
Het opnieuw verdelen
van belasting,
rust
en prikkels.
Niet fragiel,
maar juist stabiel,
wanneer het langzaam mag groeien
en we het leren kennen.
Met verwondering.
Met ruimte.
Met zachtheid.
⸻
Niet terug naar hoe het was,
maar als een pril begin
van een nieuw leven.
In onszelf.
En van daaruit
naar de ander.
Zodat we opnieuw kunnen verbinden
met ons lichaam
en met dat wat wil ontstaan.
Open.
Nieuw.
Vrij.
⸻
En dat
laat me dieper zuchten.
Als een baby
in een groot lichaam.
Met ruimte.
Met zachtheid.
Voor een nieuwe ik.
Een nieuwe jij.
Liefs,
Yvonne 💚
Puur herstel, vernieuwing en groei bewegen vaak in baby-stapjes.
Soms helder.
Soms onwennig.
Soms met je hoofd erbij.
En steeds weer terug naar innerlijke stroming.
Omdat het niet hoeft te worden,
maar wil worden bewoond.
20-4-2026
