Trouw aan de Bron
Hoe blijf ik trouw aan mezelf,
zonder mijn liefde te verliezen?
Was een vraag die ik mezelf stelde.
Zonder strijd,
zonder harde grenzen.
Om te verfijnen,
zuiverder te worden.
En wat ik daar voelde
was ongrijpbaar
als water.
⸻
Een bron vraagt zich nooit af
of zij genoeg water geeft.
Zij vraagt zich ook niet af
of iedereen haar begrijpt.
Ze ontspringt.
Ze stroomt.
En wie dorst heeft, mag drinken.
Maar de bron verlaat zichzelf niet
om de dorst van de wereld op te lossen.
⸻
Een rivier stroomt niet harder
doordat iedereen eruit mag putten.
Ze blijft stromen
doordat ze verbonden blijft met haar bron.
Misschien geldt dat ook voor ons.
Dat liefde niet minder wordt
door grenzen te stellen.
Ze wordt juist helderder.
Minder vermengd met
wat niet van jou is
om te dragen,
waardoor ze vrijer kan stromen.
⸻
Misschien is dat wel de diepste vorm van trouw:
Niet vasthouden.
Niet bewijzen.
Niet redden.
Maar verbonden blijven
met dat stille punt in jezelf
waar liefde niet gestuurd hoeft te worden, omdat zij er al is.
Misschien verandert
daardoor ook de betekenis
van grenzen.
Grenzen zijn dan geen dam
die de rivier tegenhoudt.
Ze zijn de oevers.
Want...
zonder oevers
wordt een rivier een overstroming.
Verliest ze richting en haar kracht.
Mét oevers
kan hetzelfde water
kilometers afleggen,
landschappen voeden
en leven brengen.
⸻
Mijn grenzen zijn niet ontstaan
omdat ik minder liefde ben gaan voelen,
maar omdat mijn liefde
eindelijk een bedding heeft gevonden.
Omdat ik weet welke rivier ik volg.
Bij je bron blijven
is de diepste liefde
die je jezelf kunt geven.
Helder water
hoeft zichzelf niet uit te leggen.
Het is gewoon helder.
Rustig.
Kabbelend.
Geworteld.
De rivier kiest haar oevers niet
omdat zij bang is voor de wereld.
Zij kiest haar bedding
omdat zij trouw is
aan haar bron.
⸻
Ik heb geleerd dat liefde
vooral ging over geven.
Maar een bron die alleen maar geeft
zonder gevoed te worden,
droogt uiteindelijk op.
Een bron die verbonden blijft
met de aarde waaruit zij ontspringt,
hoeft niet haar best te doen om te stromen.
Ze stroomt omdat dat haar natuur is.
En dat is
wat ik de afgelopen tijd
aan het ontdekken ben.
Niet meer liefde geven.
Maar:
zo dicht bij mijn bron blijven
dat liefde vanzelf kan stromen.
⸻
Wanneer de rivier haar bron
niet meer hoeft te zoeken,
wordt iedere bocht onderdeel van de weg.
Elke aftakking
een natuurlijke stap
naar verfijning.
De diepe stroming...
helderder.
Haar water...
stiller.
Niet omdat zij weet
waar zij uitkomt,
maar omdat zij vertrouwt
op datgene waaruit zij ontspringt.
En wie dat eert...
wordt als vanzelf meegenomen
in de veilige bedding van haar natuur.
Voedt zij niet alleen
haar eigen bron
maar ook...
degene
die naast haar mag wandelen.
⸻
Liefs,
Yvonne 💧
25-7-2026
